Altijd binnen twee uur weer trek? Dit tekort heeft 9 van de 10 vrouwen (ik dus ook).

Bij mij ging het altijd op dezelfde momenten mis.

Half vier 's middags. En negen uur 's avonds.

Overdag was ik het braafste meisje van de klas. Yoghurt met wat fruit als ontbijt. Salade of een paar crackers als lunch. Soms alleen een soepje, want druk. Ik deed het goed, vond ik zelf.

En toch zat ik elke middag om half vier in de la met de stroopwafels van het werk. En stond ik elke avond om negen uur in de keuken. Niet uit honger, dacht ik. Gewoon zin. Geen ruggengraat, zei ik dan tegen mezelf.

Ik heb het jaren op mezelf gegooid. Tot iemand me één vraag stelde die alles veranderde.

Ik zat bij een diëtist voor iets anders. Mijn energie, eigenlijk. Die middagdips werden steeds erger en ik wilde weten of er iets mis was.

Ze vroeg niet hoeveel ik at. Ze vroeg wát ik at. En toen ik mijn keurige lijstje opnoemde, yoghurtje, salade, soepje, knikte ze langzaam en stelde ze die vraag: hoeveel vezels denk je dat je binnenkrijgt?

Geen idee. Wie telt er nou vezels?

We hebben het uitgerekend. Het advies is 30 tot 40 gram per dag. Ik zat op 14.

Ik bleek geen uitzondering. Negen van de tien Nederlanders haalt de vezelnorm niet. Vrouwen zitten gemiddeld rond de 18 gram, mede doordat we vaak juist licht proberen te eten. Salade in plaats van brood. Soepje in plaats van een echte maaltijd. Crackertje in plaats van iets stevigs.

Precies de dingen waarmee je trek probeert te voorkomen, halen de vezels uit je dag.

Ik dacht altijd: vezels, dat is iets met je darmen. Bleek het maar het halve verhaal.

Vezels zijn de rem op je trek. Ze werken op drie manieren tegelijk, legde ze uit. Ze vullen je maag, letterlijk, ze nemen ruimte in. Ze vertragen je vertering, zodat een maaltijd urenlang meegaat in plaats van anderhalf uur. En ze houden je bloedsuiker vlak, zodat je niet die pieken en dalen krijgt waar je brein op reageert met: NU iets eten.

Eet je te weinig vezels, dan is elke maaltijd dus sneller uitgewerkt dan jij doorhebt. Om half vier is je lunch gewoon op. Om negen uur is je avondeten op. Die trek is geen zwakte. Die klopt precies.

Al die jaren middagdips en avondsnaaien. Het was nooit een gebrek aan discipline geweest. Het was een gat in mijn voeding, elke dag opnieuw, op hetzelfde tijdstip voelbaar.

Eerlijk? Ik was vooral opgelucht. En daarna een beetje boos. Waarom vertelt niemand je dit?

Het advies voelde tegennatuurlijk: maak je maaltijden juist zwaarder. Meer vezels, en combineer ze met eiwit, want die twee versterken elkaar. Samen houden ze je verzadiging het langst vast.

Dus: volkoren in plaats van cracker. Peulvruchten door de salade. Echt ontbijt in plaats van een schaaltje lucht.

De eerste week voelde het als te veel eten. Maar om half vier bleef het stil. Geen wekker, geen la, geen stroopwafel. Ik weet nog dat ik om vijf uur op de klok keek en dacht: hé. Ik ben hem vergeten.

Eén moment bleef hardnekkig. De avond. Want laten we eerlijk zijn, dat is maar half trek. Het is ook gewoon zin. De bank, een serie, iets lekkers erbij. Dat ritueel wilde ik helemaal niet kwijt.

Maar alles wat ik lekker vond, deed precies het verkeerde: nul vezels, nul eiwit. En de “verstandige” opties waren het ritueel niet waard. Voor een rijstwafel ga ik niet eens zitten.

Mijn zus stuurde me toen een linkje met de tekst: “kijk, voor jouw vezelding.” Het was Fit Piggy, een klein Nederlands bedrijf dat handgemaakte traktaties maakt. Het eerste wat me opviel: het zag er gewoon uit als iets lekkers. Brownie-achtig, chewy, niet als een dieetproduct. Het tweede: rijk aan vezels én rijk aan eiwit. Die combinatie dus.

Ik bestelde de proefbox. Verwachting: laag. Ik ken de categorie “gezonde reep” en die heeft mij nog nooit blij gemaakt.

De eerste die ik at was er eentje met chocolade. En ik weet nog precies wat ik dacht: dit klopt niet, dit is té lekker. Ik heb de verpakking er nog eens bij gepakt.

Maar het echte verschil zat hem in wat er daarna gebeurde: niks. Geen tweede. Geen rondje langs de kast om tien uur. Eéntje, en de avond was gewoon af.

Het is nu maanden later. Mijn avondritueel bestaat nog steeds. Bank, serie, iets lekkers. Alleen levert dat moment nu vezels en eiwit op in plaats van een leeg gevoel en spijt. En die middagdip van half vier? Ik moet er soms aan denken dat ik hem niet meer heb.

Op de site las ik later reviews van vrouwen die exact mijn verhaal vertellen. Geen snaaitrek meer. Niet meer losgaan in de voorraadkast. Ruim 100.000 klanten, 4,6 op 5. Blijkbaar lopen er heel veel mensen rond met hetzelfde gat in hun dag.

Als je iets uit mijn verhaal meeneemt, dan dit: tel één dag je vezels. Elke voedingsapp kan het. Grote kans dat je schrikt, net als ik.

En als je dan toch een gat te vullen hebt: doe het op het moment dat je nu al snaait. Niet minder snaaien. Slimmer snaaien. Dat is alles wat ik heb veranderd.